Moments of war and breaths of freedom: a text distributed in prisons in Greece / EN/ ARMEN/SPAN/ FR/ ALBAN/TURK/

| 0 comments

source
multi-lingual original
Moments of war and breaths of freedom
February 9th 2013: prisoners of the Detention Centre in Orestiada break out in revolt
February 20th: attempt of revolt in Koridallos prison
February 24th: escape attempt with helicopter by a prisoner in Trikala prison
March 5th: hunger strike in Rhodes jail
March 5th: revolt in Nafplio prison
March 6th: mutiny of prisoners in Patra prison
March 7th: mutiny in Grevena prison
March 11th: seven prisoners escape from the jail of Feres, Evros
March 17th: five prison guards held hostages in Malandrinos prison
March 19th: escape from Agrinio prison
March 22nd: escape from Trikala prison
All the above incidents happened during the last few months.
How does authority answers to all these?
You know it much better than we do, and there is nothing more to tell you. Everyday life in greek prisons nowadays includes special forces of the police (EKAM), unexpected inspections in cells, tortures, 16 new measures announced from Roupakiotis. However, despite the authority’s terrifying answer, reactions don’ t stop:
March 24th: mutiny in Larisa and Patra prisons
March 30th: mutiny of the prisoners of the first ward in Koridallos prison
April 3rd: mutiny in Koridallos female prisons

Letter of Anarchist Prisoners’ Initiative about the EKAM raids in cells
April 22nd: prisoners’ abstention from mess in Larisa prison
April 29th: 580 prisoners on hunger strike in Larisa prison
And while we are talking about yesterday, reactions go on today. And at this point the following question emerges:
Riots do start, the thing is why they ever stop
Because they try to make us lose sight of the real enemy .Because authority, either inside or out of the prison walls , always tries to find ways to divide us into categories and turn our rage away from its real cause. Authority achieves this exactly when some prisoners fight with each other for differences based on colour, race and religion while on the other hand they treat prison guards as if they were their friends.
The jailer is nothing but the worst pimp of the prison, simply because if he doesn ‘t do his job right – which is snitching you to his superiors, locking you up at night, searching you up and torturing you when he gets such orders –he’ ll probably lose it.
What is also common between inside and outside of the prison bars is that there are always some bigger bosses that tell us what to do and what orders to follow, so that we won’ t lose the “benefits” that they offer us. And most of the people , afraid not to lose such “benefits”, don’t stand for themselves but obey every bigger or smaller boss, enslave themselves and follow orders.
As for us, cops, snitches, jailers , leaders, judges, inquisitors, they are all our enemies and we won’t back down on them. We don’t beg , or snitch, or fear, we fight for breaths of freedom, for what is ours .We go on fighting until the ultimate destruction of prison .Because even the best jail system is still a prison so that
Nobody is free until the complete destruction of prison
No matter what weapons the enemy has in hand, either they are called police special forces or jailers, cameras in the city streets or in the prison wards, journalists or snitches, beating people up in demos or torturing anarchists, immigrants and prisoners, there are always moments when we can attack them, burn them or laugh at them. We are able to attack at the enemy even inside the prison, the only place which is built to control everybody, to punish and isolate. Because the way to break our chains and destroy the prison bars, no matter if it has to do with the prison system or society itself, is the passion for freedom and the struggle to gain it. As the imprisoned anarchist T. Theofilou writes, we should neverstop honoring those who escaped from prison or tried to, but our final goal is not to fly above those walls but todance on their ruins. Because the freedom of each one of us depends both on himself and on his peers, and after joining our forces, let the fire of the riots be able to burn down every prison.
Inside an imprisoned society is where we live
We are sending you this letter as anarchists that take part in an assembly for the connection between struggles inside the society-prison (Thessaloniki).Outside the bars we give our own fights to smash the state and authority. Anarchy is a way of life and holds no ground for bosses, leaders, snitches or slaves. We take action without following orders and we don’ t recognize superiors and inferiors. We fight for freedom and we hate not only cops, but also every minion, every snitch, everyone who turns into a slave on his own will.
We write this letter because we want to create a true connection with you that will last in time. A connection that will include a dialogue from both sides. A dialogue that will be honest and so will give us the chance to create common struggles against the enemy. A connection that will give true meaning to our actions so that when we, for example, gather outside the prisons and shout along with you, we can both feel like overcoming the prison walls that separate us.
Let’ s fight on the same side. On the side that cannot stand the state and authority but fights against them, until the destruction of every kind of repression that holds us down.
FIRE TO THE PRISON CELLS
REVOLT NOW AND FOREVER
SOLIDARITY WITH THOSE WHO FIGHT, RESIST, REVOLT

———————————————

Պատերազմի պահեր և ազատության շունչ [armenian]
Ապստամբություն Օրեստիադայի Ֆիլակիոյի բանտարկության կենտրոնում
Ապստամբության փորձ Կորիդալոսի բանտում
Փախուստի փորձ ուղղաթիռով Տրիկալայի բանտում
Հացադուլ Ռոդոսի ուղղիչ կենտրոնում
Ապստամբություն Նավպլիոյի բանտուն
Գործադուլ Պատրայի բանտում
Գործադուլ Ղրեվենայի բանտում
Յոթ կալանավորների փախուստ Էվրոյի Ֆերեսի ուղղիչ կենտրոնից
Բանտի հինգ աշխատակիցներ պատանդ են վերցվում Մալանդրինուի բանտում
Փախուստ Աղրինիոյից
Փախուստ Տրիկալայի բանտից
Այս ամենը վերջին ամիսներին տեղի ունեցած իրադարձություններ են:
 
Իշխանությունների պատասխանը այս ամենին
Այն մեզնից ավելի լավ գիտեք և ավելացնելու ոչինչ չունենք: Հունական բանտերի առօրյան արդեն պարունակում է բանտախուցերի անակնկալ ստուգումներ, տանջանքներ և այլն: Ռուպակյոտիսը տասնվեց նոր կանոններ ներմուծեց սակայն չնայած կառավարության ահաբեկչական պատասխանին ռեակցիան շարունակվեց:
Գործադուլ Լարիսայի և Պատրայի բանտերում
Գուրծադուլ Կորիդալոսի բանտի աջ թևում
Գործադուլ Կորիդալոսի բանտի կանացի բաժնում
Անտարխիստ բանտարկյալների նախաձեռնությամբ բանտախցերի ըանակնկալ ստուգումների վերաբերյալ նամակ
580 բանտարկյալների հացադուլ Լարիսայի բանտում
Իսկ իրադարձությունները շարունակվում են նաև այսօր մինչդեռ մենք գրում ենք երեկվա մասին: Եւ այստեղ ծնվում է հետևյալ հարցը՝
Ապստամբությունները սկսվում են, իսկ ինչու են ավարտվում
Փորձում են այնպես անել, որ չնկատենք իրական թշնամուն: Որովհետև իշխանությունը՝ ինչպես որ ճաղերից դուրս, այնպես էլ ներսում փորձում է մեր ուշադրությունը շեղել իրական պատճառից: Եւ այդ նպատակը ի կատար է ածվում երբ որոշ բանտարկյալներ թշնամուն նկատում են իրենցից գույնով, ազգությամբ ու դավանանքով տարբերվող համաբանտարկյալի մեջ, իսկ ընկերոջը՝ բանտապետի մեջ:
Բանտապետը բանտարկյալի ամենամեծ թշնամին է, այն պարզ պատճառով որ եթե իր գործը ճիշտ չկատարի, այսինքն եթե քեզ չմատնի իր վերադասին, եթե ամեն օր քեզ փականի տակ չպահի, եթե քեզ չհետախուզի և չտանջի նման հրաման ստանալու պարագային, կկորցնի իր աշխատանքը:
Ինչպես դրսում այնպես էլ ներսում կան այն ջոջերը, որ մեզ ասում են թե ինչ պիտի անենք, որ հրահանգներին հետևենք որպեսզի չկորցնենք մեզ ընձեռնվող արտոնությունները: Եւ մեծամասնությունը, վախենալով կորցնել այդ արտոնությունները չեն հիմնվում սեփական ուժերի վրա, հնազանդվում են մեծ ու թոքր տերերի, դառնում են ստրուկ ու հրամաններ են կատարում:
Մեզ համար ոստիկանները, բանտապանները, առաջնորդները, դատավորները, դատախազները բոլորը թշնամի են և թշնամու առջև գլուխ չենք խոնարհում: Ոչ շողոքորթում ենք, ոչ մուրում ոչ էլ վախենում այլ պայքարում ենք ազատության շնչի համար, պայքարում ենք բոլոր միջոցներով ակնհայտի համար, պայքարում ենք անընդմեջ մինչև բանտի կատարայալ կործանումը: Քանզի լավագույն բանտը մնում է բանտ որովհետև՝
Ոչ ոք ազատ չէ մինչև բանտերի կատարյալ կործանումը
Չնայած այն զենքերին որ ունի իր տրամադրության տակ թշնամին՝ դա կլինի բանտային ծառայող թէ ԷԿԱՄ, տեսախցիկներ թողոցներում թե բանտի միջանցքներում, լրագրող թե զրպարտիչ, ծեծ ցույցերի ընթացքում թե անարխիստների կամ էմիգրանտների տանջում, կան պահեր երբ կարող ենք հարձակվել թշնամու վրա՝ այրենք նրան, խաբենք, անակնկալի բերենք: Կարող ենք հարվածել թշնամուն նույնիսկ բանտում, միակ տեղը որ ստեղծվել է բոլորին վերահսկելու, պատժելու և մեկուսացնելու համար: Որովհետև միակ միջոցը ձեռնաշղթաները կոտրելու և բանտի՝ կոչվի այն հասարակություն թե ուղղիչ հաստատություն, պատերը քանդելու դա կիրքնէ ազատության համար և պայքարը մինչև նրան ձեռք բերելը: Ինչպես գրում է անարխիստ բանտարկյալ Թեոֆիլուն՝ չպետք է դադարենք հարգել այն մարդկաց ովքեր փախել կամ փորձել են փախչել, բայց և չպետք է մոռանանք որ նպատակը ոչ թե պատերի վրայով թռնելն է այլ նրաց փլատակների վրա պարելը: Որովհետև յուրաքանչյուրի ազատությունը կախված է ոչ միայն իրենից այլ նաև կողքինից, որեմն մեր ուժերը համալրելով թշնամու դեմ, դառնանք ապստամբության այն հուրը որ ի վիճակի է այրելու ցանկացած բանտ:
Մի բանտ-հասարակության մեջ ապրում ենք նաև մենք
Այս նամակը ուղարկում ենք ձեզ որպես բանտ-հասարակությունում պայքարները միավորելու համար անարխիստների ժողովի անդամներ: Մենք էլ դրսից ենք մղում մեր պայքարը, որ նպատակ ունի պետության ու իշխանության փլուզումը: Անարխիան կյանքի ընտրություն է և այստեղ տեղ չունեն ոչմի տեր, ոչմի առաջնորդ, ոչմի զրպարտիչ և ոչ մի ստրուկ: Պայքարում ենք ազատության համար և թշնամանում ենք յուրաքանչյուր ոստիկանի, յուրաքանչյուր տիրոջ ծառայի, յուրաքանչյուր զրպարտիչի և բոլոր նրանց ովքեր ստրուկ են իրենց իսկ կամքով:
Այս նամակի նպատակն է ձեզ հետ իրական ու մշտական կապ ստեղծելը: Կապ որը կուզենայինք ունենար երկխոսություն և ոչ թե մենախոսություն մեր կողմից: Կապ որը իրական լինելով հնարավորություն կտա համատեղ պայքար մղել ընդհանուր թշնամու դեմ: Կապ որ իմաստ կտա մեր արարքներին, օրինակ երբ գալիս ենք բանտի մոտ և բղավում ենք ինչպես մենք այնպես էլ դուք չեզոքացնենք մեզ բաժանող պատերը:
Եկեք պայքարենք միևնույն կողմից: Կողմ որը այլևս չիհանդուրժում պետություն և իշխանություն այլ պայքարում է նրանց դեմ մինչև ցանկացած լծից ազատագրվելը:
Հուր և կրակ բոլոր խցերում
Ապստամբություն հիմա և ընդմիշտ
Միասնություն պայքարողների, ապստամբողների և հեղափոխականների միջև
 —————————————————————————–
 MOMENTS DE GUERRE & SOUFFLES DE LIBERTE Frensh]
Révolte de détenus dans le centre de détention d’Orestiada, 9 février 2013
Tentative de révolte dans la prison de Koridallos, 20 février
Tentative d’évasion d’un détenu par hélicoptère de la prison de Trikala, 24 février
Grève de faim de détenus dans la maison d’arrêt de Rhodes, mardi 5 mars
Révolte dans la prison de Nauplie, mardi 5 mars
Rébellion de détenus dans la prison de Patras, mercredi 6 mars
Rébellion de détenus dans la prison de Grevena, jeudi 7 mars
Evasion de sept détenus de la maison d’arrêt de Fera à Evros, lundi 11 mars
Otage de 5 agents pénitenciers à la prison de Malandrino, dimanche 17 mars
Evasion à Agrinion, mardi 19 mars
Evasion de la prison de Trikala, vendredi 22 mars
Ce sont des événements de ces derniers mois…
LA REPONSE DU POUVOIR A TOUS CA?
Celle-ci, vous la connaissez beaucoup mieux que nous et il n’y a pas grand-chose à ajouter. Depuis ces événements, le quotidien des prisons grecques comprend des EKAM (ERIS), des contrôles inopinés des cellules, des tortures, 16 nouveaux articles de loi annoncés par le ministre de la justice Roupakiotis. Mais malgré la réponse du pouvoir qui vise à terroriser, les réactions ont continué:
Rébellion de détenus dans les prisons de Patras et Larisa, dimanche 24 mars
Rébellion de détenus de l’aile A de la prison Koridallos, samedi 30 mars
Rébellion de détenues dans la prison de femmes à Koridallos, mercredi 3 avril
Lettre d’initiative de détenus anarchistes de Koridallos quant aux interventions des EKAM dans les cellules
Refus des gamelles par des détenus à la prison de Larisa, 22 avril
Greve de faim de 580 détenus à la prison de Larisa, 29 avril
Les réactions se poursuivent aujourd’hui, à l’heure même que nous écrivons des événements d’hier. Et ainsi se pose la question suivante :
LES REVOLTES COMMENCENT, LA PROBLEMATIQUE EST POURQUOI ELLES S’ARRETENT ?
Ils essayent de nous faire de ne pas voir qui est vraiment l’ennemi. Car le pouvoir, à l’extérieur aussi bien qu’à l’intérieur, essaye toujours de trouver des manières de nous diviser en catégories et de détourner notre rage, loin de la vraie raison. Et il parvient à ce but, quand certains détenus voient un ennemi au visage de leur codétenu de couleur, de race ou de religion différente, et un ami au visage du maton.
Le maton est le plus grand mouchard de la prison puisque, tout simplement, s’il ne fait pas bien son travail, c’est-à-dire s’il ne te moucharde pas à ses supérieurs, s’il ne t’enferme pas tous les jours dans ta cellule, s’il ne te soumet pas à la fouille du corps et s’il ne te torture pas chaque fois qu’il reçoit de telles ordres, il va perdre son emploi. De plus, aussi bien en dehors que dedans, il y a toujours «les grosses têtes», ceux qui nous disent ce qu’on doit faire, quels ordres doivent être respectés pour ne pas perdre les «privilèges» qu’on nous offre. Et la plupart des détenu(e)s, frileux de ne pas perdre ces «privilèges», ne comptent pas sur eux-mêmes, obéissent à toutes sortes de petits ou de grands chefs, deviennent des esclaves et exécutent des ordres.
Pour nous, les flics, les mouchards, les matons, les chefs, les juges, les procureurs sont tous des ennemis et à l’ennemi on ne plie pas la tête. On ne lèche pas, on ne mendie pas, on ne moucharde pas, on n’a pas peur, mais on combat pour des souffles de liberté, on combat de toutes les manières possibles pour ce qui est évident, on combat constamment jusqu’à la destruction totale de la prison. Car la meilleure prison ne cesse d’être une prison.
PERSONNE NE PEUT ETRE LIBRE JUSQU’A LA DESTRUCTION TOTALE DE LA PRISON
Malgré les armes que l’ennemi possède, qu’elles s’appellent EKAM ou administration pénitentiaire, que ce soit les caméras de vidéosurveillance dans les rues de la ville ou dans les couloirs de la prison, qu’elles s’appellent journalistes ou mouchards, qu’il s’agit de tabassage dans les manifs ou de torture d’ anarchistes, d’ immigrés, de prisonniers, il y a des moments qu’on peut attaquer l’ennemi, le brûler, le tromper, le surprendre. On peut frapper l’ennemi même dans la prison, le seul endroit qui est construit pour contrôler tous, pour les punir, pour les isoler. Car la voie pour briser les chaînes et démolir les murs de la prison (qu’elle s’appelle «système correctionnel» ou «société»), c’est la passion pour la liberté et la guerre pour l’acquérir. Comme l’anarchiste emprisonné T. Théophilou écrit il ne faut pas cesser d’honorer ceux qui ont réussi ou, au moins, ont essayé de s’évader, mais il ne faut pas oublier que le but ne doit pas être d’envoler au dessus des murs, mais de danser sur leurs ruines. Car la liberté de chacun dépend aussi bien de lui-même que de celui qui est à côté, et si on met nos forces en commun contre l’ennemi, les flammes de la révolte seront capables de brûler n’importe quelle prison.
NOUS VIVONS EGALEMENT DANS UNE SOCIETE PRISON
Nous vous envoyons cette lettre en tant que personnes qui participent à la Réunion d’anarchistes pour la connexion des luttes dans la société-prison (basée à Thessalonique). Nous menons nos propres combats qui ont comme but la destruction de l’état et du pouvoir. L’anarchie est un choix de vie et il n’y a pas de place pour les patrons, les chefs, les mouchards ou les esclaves. On acte contre-hiérarchiquement, c’est-à-dire sans ordres et sans supérieurs et inferieurs. On lutte pour la liberté et, comme on a de la haine contre les flics, on a de la haine aussi contre chaque sbire du patron, chaque mouchard, chacun qui est volontairement esclave.
Le motif de la lettre que nous vous envoyons est de créer des relations réelles et durables avec vous. Des relations dans le cadre desquelles nous aimerions développer un dialogue avec vous plutôt qu’un monologue de notre part. Des relations qui, puisqu’ elles sont réelles, donneront la possibilité de mener des luttes communes contre l’ennemi commun. Des relations qui donneront un sens à nos actions, pour que, par exemple, quand on se rassemble devant la prison et on crie tous ensemble pour la liberté, on puisse supprimer les murs qui nous séparent.
Luttons du même côté. Le côté qui ne tolère pas l’état et le pouvoir, mais mène le combat contre eux, jusqu’à la libération totale de toute forme d’oppression qui nous tient captifs.
FEU A TOUTES LES CELLULES DE PRISON
REVOLTE MAINTENANT ET POUR TOUJOURS
SOLIDARITE ENTRE CEUX QUI LUTTENT, SE REBELLENT, SE REVOLTENT

——————————————————————

 MOMENTE E LUFTËS & LIRIA [Albanian]
Burgosurit rebelimi në burgjun e Orestiadas 9/02/2013
Përpejekje kryengitjia në burgjun e Korydallos 20/02/2013
Përpejekje për të shpëtuar me elikopter nga burgju në Trikala 24/02/2013
Greva e urisë në burgjun në Rodos 5/04
Rebelimi në burgjet e Nafplios 5/04
Shpëtuar nga burgjet e Evros 11/04
Shpëtuar nga burgjet ne Agrinio 19/04
Shpëtuar nga burgjet në Trikala 22/04
Këto janë të gjitha ngjarjet në muajt e fundit.
PËRGJIGJA E SHTETIT ?
Ju e dini shumë mirë dhe nuk ka asgjë të thuhet më. Burgjeve e Greqis përfshin EKAM, kontrollet në qelizat, torturojme, 16 masat e reja nga Roupakioti( kongresist e Greqis). Pavaresisht me përgjigja terrorist nga pushtet madhe e reaksinove vazdoin.
Letër iniciativa e Anarkistlt burkosurit nga Korydallo për bastisjesh Ekam në qeli.
Abstenimi i ushqimit burkosurit ë Larisas 22/03
Greva e urisë 580 burkosurit në Larisa 29/03
Abstenimi i ushqimit nga imigrantët në departamentit të policisë në Kypseli 1/05.
Dhe ata vazhdojnë të zhvillohen. Dhe këtu lind një pyetja:
KRZENGRITJE FILLON , PSE PUSHOJN?
Përpjekur për të na bënjë mos shohim kush ësthë armik. Pse ata që kanë pushtetin duan të na ndajë në kategori dhe te ujdis zemërimi ynë larg nga vërtetën. Dhe arrin këtij qellimi, kur disa të burgosur shoh në fytyrë e retentate që ka një të ndryshme ngjyrë, recë, feja armiku dhe në fytyrën e rojtari burkut një shok.
Si brenda ashtu edhe jashte ka=a gjithmonë kokat të mëdha, ata tl cilët na tregoni se çfare të bëjmë, komandat të cilat duhet t’i bundemi, mënyrë që të mos humbasim privilegjet e ofruar. Dhe shumica, pse kan frikë për të humbur këto privilegje nuk mbështetet në veten e tyre, në kundërshtim i binden në bosët e vogla dhe të mëdha dhe kryej komandave.
Për ne, policët, rojet e burgjeve,bosët,gjyqtarët janë të gjitha armik, dhe në armik nuk lutem, as kemi frikë. Ne luftojmë për lirinë, për shkatërrimin e burkut. Pse burgjet më mirë mbeteb burgje.
ASNJERI NUK ESHTE E LIRË DERI NË SHKATËRRIMIN TË BURGJEVE
Përtej forcave cila ka armikun ose janë rojet, ose kamera vëzhguese në rrugët e qytetit ose në korridoret e burgut ka momente që mund të sulmojnë armikun, të mashtrojë, të trembim. Mund të grevës armikun ende në burg, vendi unik që është ndërtuar për të kontrolluar të gjithë, për të ndëshkuar ata, për të iziloj ata. Rruga për të shkatërruar muret e burgut nëse e quajti sistemin korrektues ose shoqëri, ajo është pasion për lirinë dhe lufta për marrjen. Liria e secilit varet nga larg tij dhe pranë tij, dhe pas duke bashkuar forcat kundra armikut, le flakët e rebelimit të aftë në gjendje të djeg çdo burgu.
BRENDA NJË KOMUNITET-BURGUT JETOJMË DHE NE
Kjo letër ë dërgojm si individë të cilat përfshirë në kuvendin e anarkistëve për lidhja e luftën në shoqëri burg (në Selanik). Ne nga jashtë japim luftën tonë për qëllim të shkatërroj shtet. Anarkia është zgjedha jetës dhe nuk përshtatet me asnje bos, asnjë lider as ndonjë servile. Ne luftojmë për liri dhe si armiqësore për policët, armiqësor njëjta çdo njeri i përkëdhelur e shefit, secili është një rob sepse ai duan atë.
Rastin e shkonjës dërgojmë është të krijojë vërtëtë dhe të vazhdueshme marrëdhëniet me ju. Marrëdhëniet në qoftë se ajo është e vërtetë, do të japë mundësinë për të bërë ndeshjet e perbashkët kundër armikut të përbashkët.
Le të luftuar nga ana e njëjtë. Pala që nuk toleron shtet dhe pushtetin, por duke luftuar kundër tyre, deri në clirim nga çdo fatkeqësi që na mban në robëri.
REBELIM, TANI DHE PËRJETË
SOLIDARITETIT MES ATYRE QE LUFTOJNË

 ————————————

 

MOMENTOS DE LUCHA & SUSPIROS DE LIBERTAD [Spanish]
Insurrección de presos en el centro de detención de la cárcel de Orestiadas el 9 de Febrero de 2013
Intento de motín en la cárcel de Koridalós 20 de Febrero
Intento de fuga con helicóptero por presos de la cárcel de Trikala el 24 de Febrero
Huelga de hambre en los calabozos de Rodos el Martes 5 Marzo
Parones en la cárcel de Patras el Miércoles de Marzo
Parones en la cárcel de Grevena Jueves 7 de Marzo
Fuga de siete presos de los calabozos de Feron Ebros el Lunes 11 de Marzo
Secuestro de cinco funcionarios de prisiones en la cárcel de Malandrinos Domingo 17 de Marzo
Fuga en Agrinio 19 de Marzo
Fuga en la cárcel de Trikala el Viernes 22 de Marzo de 2013
Todos estos constituyen hechos del ultimo mes.
LA RESPUESTA DEL PODER ANTE ESTOS
 Esta la conocéis  mucho mejor  que nosotros y por lo tanto no tenemos nada nuevo que deciros. El día a día de las cárceles griegas ahora, incluye EKAM, registros sorpresa de celdas, torturas, las nuevas 16 medidas que se comunicaron por Roupakioti.
Sin embargo a pesar de la respuesta antiterrorista del poder la Resistencia continuó:
Parón en las cárceles de Patras y Larisa el Domingo 24 de Marzo
Parones de los presos de la Galería A de la cárcel de Koridalós el Sábado 30 de Marzo
Parón en la cárcel de mujeres de Koridalós el Miércoles 3 de Abril
Carta de la Iniciativa de Presos Anarquistas de Koridalós en relación a las incursiones de la  EKAM en las celdas
Negación tomar la comida del comedor de la cárcel por parte de los presos en la cárcel de Larisa 22 de Abril
Huelga de hambre de 580 presos de la cárcel de Larisa 29 Abril
 Y continúan desarrollándose hoy mientras que nosotros escribimos sobre el ayer. Y de aquí nace la siguiente pregunta:
LAS INSURRECCIONES EMPIEZAN LA CUESTION ES ¿POR QUÉ PARAN?
Intentan que no veamos quien es nuestro verdadero enemigo. Porque el Poder, tanto fuera como dentro de los muros, intenta siempre encontrar maneras de disgregarnos en categorías para que enfoquemos nuestra ira lejos de las verdaderas causas. Y ha tenido éxito exactamente en su objetivo, cuando algunos de los presos ven al enemigo en la cara del otro que tiene diferente color, raza o religión y en la cara del carcelero al amigo.
El carcelero es el mayor chivato de la cárcel ¿Por qué? muy simple, porque si no hace bien su trabajo, es decir, si no te denuncia a sus superiores, si no te encierra cada día en tu celda, si no te investiga y no te tortura cuando tenga las ordenes de hacerlo, perderá su trabajo.
Tanto fuera como dentro, siempre existen las grandes cabezas, los que nos dicen que tenemos que hacer, que órdenes tenemos que obedecer para no perder los privilegios que nos ofrecen.
Y la mayoría, cagados de miedo por no perder los privilegios no se apoyan en sí mismos, si no que obedecen cada palabra de los pequeños y grandes jefes, se vuelven esclavos y obedecen órdenes.
Para nosotros, los maderos, los chivatos, los carceleros, los dirigentes, los jueces, son todos enemigos y ante el enemigo no agachamos la cabeza. Ni lamemos culos, ni mendigamos, ni nos chivamos, ni tenemos miedo sino que peleamos por respirar en libertad, peleamos por lo evidente de la forma en la que podemos, luchamos continuamente hasta la destrucción total de la cárcel. Porque hasta la mejor cárcel sigue siendo una cárcel ya que:
 NADIE SERA LIBRE HASTA LA COMPLETA DESTRUCCIÓN DE LA CARCEL
A pesar de todas las armas que posee el enemigo, ya sean los EKAM, ya sean los servicios penitenciarios, una cámara de vigilancia en las calles de la ciudad o en los pasillos de la cárcel, un periodista o un chivato, ya se trate de palos en una manifestación o de torturas a anarquistas, inmigrantes, presos, hay momentos en los que podemos atacar al enemigo y quemarlo, burlarlo, pillarle de improvisto. Podemos golpear al enemigo incluso hasta en la cárcel, en el único lugar que fue diseñado para controlarlos a  todos, para castigarlos, para aislarlos. Porque el camino para romper las esposas y demoler los muros de las prisiones, ya sea llamado sistema penitenciario o sociedad, es la pasión por la libertad y  la guerra por conseguirla. Como escribe el preso anarquista T. Theófilos no debemos dejar de valorar a aquellos que consiguieron o que intentaron fugarse, sin embargo no podemos olvidar que nuestro objetivo no debe de ser el volar por encima de los muros sino el bailar sobre sus escombros. Porque la libertad de cada uno depende tanto de sí mismo como del que tiene a su lado, y que uniendo nuestras fuerzas frente al enemigo se vuelvan capaces las llamas de la insurrección de quemar cada una de las cárceles.
TAMBIEN NOSOTROS VIVIMOS DENTRO DE UNA SOCIEDAD-CARCEL
Esta carta os la enviamos como individuos que participan en la asamblea de anarquistas para la conexión de las luchas dentro de la sociedad-cárcel (en Tesalónica). Desarrollamos desde  fuera nuestras propias luchas las cuales tienen como objetivo destruir el Estado y el Poder. La anarquía es una elección de vida y en ella no hay cabida para ningún patrón, ningún líder, ningún chivato ni ningún esclavo. Actuamos de manera antiautoritaria, es decir, sin ordenes y sin superiores-inferiores. Luchamos por la libertad y al igual que somos enemigos de los maderos lo somos de cada uno de los secuaces de los patrones, de los chivatos, de cada uno que es esclavo por propia voluntad.
El motivo de esta carta que os enviamos es el de crear verdaderas y duraderas relaciones con vosotros. Relaciones que querríamos que incluyan un dialogo y no solo un monologo por nuestro lado. Relaciones que ya que serán reales, nos darán la posibilidad de llevar a cabo luchas comunes contra el enemigo común. Relaciones que darán sentido a nuestras prácticas para que, por ejemplo, cuando vengamos a fuera de las cárceles y gritemos tanto vosotros como nosotros por la libertad, intentemos abolir los muros que nos separan.
Luchemos del mismo lado. El lado que no acepta Estado ni Poder sino que lucha en su contra, hasta la liberación total de la opresión que nos mantiene atados.
FUEGO Y POLVORA A TODAS LAS CELDAS
INSURRECCION AHORA Y PARA SIEMPRE
SOLIDARIDAD ENTRE LOS QUE LUCHAN, ENTRE LOS INSURRECTOS Y LOS REVOLUCIONARIOS
 ——————————-
SAVAŞ ANLARI & ÖZGÜRLÜK NEFESLERİ [Turkish]
9 Şubat 2013 Filakio Orestiada’daki toplama merkezinde tutukluların ayaklanması.
20 Şubat Koridalos cezaevinde ayaklanma girişimi.
24 Şubat Trikala cezaevinde helikopterle kaçma girişimi.
5 Mart Rodos’ta tutukevinde açlık grevi.
5 Mart Nafplio’daki cezaevinde ayaklanma.
6 Mart Patra’daki cezaevinde tutukluların isyanı.
7 Mart Perşembe Grevena’daki cezaevinde isyan.
11 Mart Pazartesi Evros Feres’teki tutukevinden yedi tutuklunun kaçışı.
17 Mart Pazar Malandrino cezaevinde 5 gardiyanın rehin alınması.
19 Mart Salı Agrinio’da cezaevinden kaçış.
22 Mart 2013 Cuma Trikala cezaevinden kaçış.
Bütün bunlar, son ayların olaylarıdır.
İKTİDARIN BUNLARA CEVABI NEDİR?
Bunu bizden çok daha iyi bilirsiniz, bizim ekleyeceğimiz daha fazla bir şey yok. Yunan cezaevlerinin gündeminde artık, özel tim olan EKAM var, ani hücre kontrolleri, işkence ve Rupakiotis tarafından ilan edilen 16 yeni önlem. İktidarın terör estiren cevabına rağmen, direniş devam etti:
24 Mart Pazar Patra ve Larisa cezaevlerinde isyan.
30 Mart Cumartesi Koridalos Cezaevinde, A Bölümündeki tutukluların isyanı.
3 Nisan Çarşamba Koridalos kadın cezaevinde isyan.
EKAM’ın hücrelere baskını hakkında Koridalos’taki Anarşist Tutuklular İnsiyatifi’nin yazdığı mektup.
22 Nisan Larisa’daki tutukluların karavanayı reddi.
29 Nisam Larisa’daki 580 tutuklunun açlık grevi.
1 Mayıs Kipseli karakolundaki göçmenlerin yemeği reddi.
Biz geçmiş hakkında yazarken, olaylar günümüze kadar devam etmektedir. Akla şu soru geliyor:
İSYANLAR BAŞLIYOR DA, NEDEN DURUYOR?
Gerçek düşmanın kim olduğunu görmemizi engellemeye çalışıyorlar. Çünkü iktidar, hem duvarların dışında hem de duvarların içinde, her zaman bizi gruplara bölmenin yollarını bulmaya ve öfkemizi gerçek sebeplerden saptırmaya çalışıyor. Bazı tutuklular, farklı renk, ırk ve dinden olan diğer tutukluları düşman olarak algıladığı ve gardiyanları dost olarak kabul ettiği zaman, bu amacına tamamen ulaşmış oluyor.
Gardiyan cezaevinin en büyük gammazıdır, çünkü işini doğru düzgün yapmazsa, yani seni üstündekilere ihbar etmezse, seni her gün hücrene kitlemezse, emir aldığında arama ya da işkence yapmazsa, işinden olacak.
Dışarıda olduğu gibi, içeride de her zaman ne yapmamız gerektiğini ve bize lütfedilen “imtiyaz”ları kaybetmememiz için hangi emirlere itaat etmemiz gerektiğini bize söyleyen büyük başlar var. Büyük çoğunluk bu “imtiyaz”ları kaybetme korkusuyla kendilerine güvenmeyip büyük küçük her çeşit patronun kölesi olur ve emirleri yerine getirir.
Bizim için polisler, gammazlar, gardiyanlar, patronlar, hakimler, yargıçlar hepsi düşmandır ve biz düşmana başımızı eğmeyiz. Ne yalakalık ederiz, ne dileniriz, ne ihbar ederiz, ne de korkarız, biz özgürlük nefesleri için mücadele ederiz, var gücümüzle belli şeyler için mücadele ederiz, cezaevinin tamamıyla yıkılması için çabalarız. Çünkü en iyi hapishane bile hapishanedir:
CEZAEVLERİ TAMAMIYLA YIKILINCAYA KADAR KİMSE ÖZGÜR OLAMAZ
Özel tim EKAM olsun, gardiyanlar olsun, şehir sokaklarını ya da hapishane koridorlarını izleyen kameralar olsun, gazeteci olsun, gammaz olsun, yürüyüşlerde dayak olsun, anarşiste, göçmene, tutuklulara işkence olsun, düşmanın elindeki silahlara rağmen, ona karşı saldırabildiğimiz, onu yakabildiğimiz, onu kandırabildiğimiz, onu şaşırtabildiğimiz anlar vardır. Herkes kontrol edilsin, cezalandırılsın, tecrit edilsin diye özellikle yapılmış hapishanenin içinde bile düşmana saldırabiliriz. Adı ceza sistemi olsun ya da toplum olsun, hapishanenin duvarlarını yıkabilmenin ve kelepçeleri kırabilmenin yolu özgürlüğe karşı hissettiğimiz tutku ve ona ulaşmak için verdiğimiz mücadeledir. Tutuklu anarşist T. Theofilu’nun yazdığı gibi, kaçmaya çalışmış ya da kaçmayı başarmış kişilere saygı duymalıyız, fakat aynı zamanda hedefimizin duvarların üzerinden uçmak değil, yıkıntılarının üzerinde dans etmek olduğunu unutmamalıyız. Çünkü her birinin özgürlüğü hem kendisine hem yanındakine bağlıdır. Güçlerimizi düşmana karşı birleştirdikten sonra, ayaklanmanın alevleri her hapishaneyi yakacak kadar güçlü olsun.
BİZ DE BİR HAPİS-TOPLUM İÇİNDE YAŞIYORUZ
Bu mektubu size (Selanik’teki) hapis-toplum içindeki mücadelelerin birleştirilmesi için bir araya gelen anarşistlerin toplantısına katılanlar adına gönderiyoruz. Biz de, devleti ve iktidarı yıkmayı hedef almış kendi mücadelemizi duvarların dışında veriyoruz. Anarşi bir yaşam tarzıdır ki bunun içinde ne patronlara, ne liderlere, ne gammazlara ne de kölelere yer vardır. Hiyerarşiye karşı hareket ediyoruz, emirler ve üsttekiler-alttakiler olmadan. Özgürlük için mücadele ediyoruz, polisleri düşman edindiğimiz gibi, patronların her yalakasını, her gammazı ve kendi isteğiyle köle olan herkesi de düşman biliriz.
Size bu mektubu gönderme sebebimiz, sizinle sürekli ve samimi ilişkiler kurmaktır. Bu ilişkilerin tek taraflı değil, karşılıklı olmasını arzu ederiz. Bu ilişkiler samimi oldukça, ortak düşmanımıza karşı ortak mücadele verme imkanı sağlayıp mücadelemize anlam verecek ki cezaevinin dışına geldiğimizde ve özgürlük için bağırdığımızda, aramızdaki duvarlar yok olsun.
Aynı taraftan mücadele edelim. Devleti ve iktidarı kabullenemeyen ve bizi tutsak tutan her çeşit zulümden tümüyle özgürleşinceye kadar onlara karşı savaşan taraftan.
TÜM HÜCRELERE ATEŞ
DERHAL VE SONUNA KADAR AYAKLANMA
MÜCADELE EDENLERLE, AYAKLANANLARLA, İSYAN EDENLERLE DAYANIŞMA

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Leave a Reply

Required fields are marked *.