Greece : Πολιτικό πλαίσιο πορείας 2 Νοεμβρίου 2019 [GR, ENG]

If you are a migrant…
Migrants are undervalued and attacked in all aspects of their lives. They follow the path of migration to escape war, poverty, and sometimes because of a desire for a better life. Wars are fomented by bosses and their states to serve either their political or economic goals – the exploitation of mineral resources, the development of the arms industry, the control of geostrategic locations. A concrete example is the Greek state, which together with its allies is currently participating in aerial combat operations in Afghanistan, while it also took part in the 2003 invasion of Iraq, which continues to this day, and triggered a resurgence of the chaos of war in the Middle East.
As they travel, migrants encounter murderous border regimes of which in recent years states have been tightening the control, closing safe passages and pushing people to even more dangerous routes. They are forced to handover their life savings to networks of people smugglers and risk drowning due to poor weather conditions or inadequate means of transport. There are recorded incidents where border police have attacked, pushed back, or even worse, sunk migrant boats. Even if they make it past this, the hellholes of Greece, Turkey, Cyprus, and Libya await them.

Initially, “hotspots” filter the population by collecting their personal data and then categorising it according to nationality and other arbitrary factors. The process ends with imprisonment or confinement to concentration camps that are guarded by the police and army. Thousands of people who share common characteristics, such as immigration, place of origin and difficult economic situations are crammed in the same space. These so-called “Hosting Structures” have clear racist and classist characteristics that are most harshly reflected in their living conditions. Such conditions consist of being housed in metal containers that become virtual ovens in the summer or in tents that become sodden and submerged in the winter, inadequate food to maximise contractors’ profits, and lack of basic health care and medication to the extent that creates a serious risk of mass infection or disease. Worst of all however is the loss of freedom, which is accompanied by indefinite detention, constant checks, and restrictions on movement.
The next test migrants face is the ongoing war by the cops in the neighbourhoods in which they live and work. Murders and beatings in police stations, ID checks and arrests that result in long-term detentions, disappearances and deportations. We will not forget the Nigerian, Ebuka, who was tortured to death inside Omonia police station in February 2019, nor the eight Algerians who ended up with broken limbs at the hands of the fascist guards in Petrou Ralli detention centre in 2018.
At work they are endlessly exploited, as they constitute the most invisible class of workers. The devaluation of their work is accompanied by total or partial exclusion from education, health and general public services. The work of migrants in Greece evokes similar practices in the 90s characterised by degrading wages, work on the black market and employer terrorism. Bosses take advantage of undocumented migrants for further exploitation. They create a state of fear attempting to suppress resistance by such means as calling the cops when the time comes to pay their salaries or maintaining a constant turnover of employees. On the other hand, there is the employer tactic of Manolada for the case of migrants with papers.
The war on migrants is organised by bosses and states who utilize inherently racist and nationalist myths in order to maintain and perpetuate exploitation. For example, the mainstream media today conceals the fact that since mid-2015 the number of new migrants in Greece is only 60,000, and their numbers remain constant. Instead, they propagate racist, nationalist, and militaristic propaganda all day with headlines like “invasion,” “landing” and “there’s no more room”. Obviously for us it is not a question of “room”, since we know that in our neighborhoods and our cities, there is room for all the oppressed and resisting people in the world.
Concentration camps as a national industry
Equally high on the agenda of the bosses’ political representatives is the continuation of the previous government’s policy of further developing the migrant concentration camp industry, with the creation of four new camps in the Attica region. A national industry that makes profits for private companies (NGOs), the Greek army (50% of migrants are now under the management of the army following the Mouzalas-Kammenos inter-ministerial agreement), catering bosses, security companies, property owners and various traffickers; that is to say, representatives of the inner core of the state.
At the same time, the NGO industry, operating both inside and outside the concentration camps, has become one of the most profitable and fastest growing for Greek capitalism. There is a raging conflict between the Greek and Turkish states over which warden will make the most profits from European Union people-guarding funds.
In March 2016 the EU decided to assign to Turkey the role of chief warden for its future workforce and signed the well-known EU-Turkey deal, while retaining other agreements with Greece, Egypt, Libyan tribal leaders, and others. For this reason, we believe that the demand for the annulment of the EU-Turkey agreement is about inter-state competition, rather than our class struggle.
These European states policies of illegalization and subjugation are used all over the world, for example by US capitalism towards workers from Latin America, and by Chinese capitalism after it has declared internal immigration illegal.
Resistance and Squatting as Means Of Resistance
In the face of these conditions migrants resist and rebel. They protest and set fire to the hellholes of Petrou Ralli, Samos, and Moria, they escape, occupy highways and trains, they camp at borders and clash with repressive forces of the state. And whenever they have the opportunity, they leave the concentration camps to return to the urban fabric, where they build their relationships in both social contexts and the work space. In urban centers they do a variety of jobs and sometimes fight to defend these only means of survival, such as the ASOEE peddlers’ joint struggle with anarchist-antiauthoritarian students.
They use and participate in the solidarity structures of the movement for housing and organising their lives in communities without terrorist control by the state. Such were Spyrou Trikoupi 15 Transito, Spyrou Trikoupi 17, the 2nd and 5th School and the most recently evicted squat Oneiro, as well as the dozens of squats evicted by Syriza, such as Azadi, New Babylon and Clandestina. These solidarity structures were located in the city near people, means of transport and communication, schools, and services needed by migrants to navigate the bureaucratic maze imposed by the state.
Squats, stekia (social spaces) and spaces of struggle in general, are multi-ethnic communities that in addition to housing migrants organise collective kitchens, medical centres, the supply of clothing and other essentials, self-organised classes, theatres, concerts, food production, and the collection of money and essentials for prisoners. These are communities that aspire to be shelters from domestic violence, patriarchy, and economic and political control of the state.
Beyond everyday needs and social structures, squats, social spaces and more generally spaces of struggle, are places for meeting and organizing for hundreds of oppressed, exploited and people in struggle. In squats such as the recently evicted Gare, Villa Amalias some years ago, and the majority of occupations in Greece, the voice of anarchist-antiauthoritarian militants and class consciousness germinates and is cultivated. In these spaces, actions against the state, capitalist and patriarchal interests are planned; and initiatives and collectives are created. The proliferation of squats reflects the rejection of the institution of private property, while at the same time their existence embodies this rejection. They support and nourish the revolutionary ideal that proclaims that the forces of the working classes and marginalized are able to expropriate buildings, occupy territories and build a life without state, capital, and patriarchy.
The fields of social/class struggle are not just in the defense of squats and social spaces. Squares and neighborhoods like Exarchia, whole places like Lefkimi and Skouries, schools and universities, are places where people fight against disastrous development plans and demarcate lines of defense against the armies of the state. That is why the spaces of struggle constitute a barrier to capitalist designs, and that is why the state has always tried to suppress them and discipline our own bodies. Fighters frustrate the efforts of the bosses and the state and leave an important legacy for the resistance of the future.
Growth means Devious Displacement
From Agrafa to Chania, from the center of Athens to the furthest island, the capitalist and state machinery is in the process of reorganising, promoting highly destructive development plans for both the environment and our neighborhoods. The renewable energy industry shaves and tears the mountains to build wind turbines, Pharaohnic projects that will last for a few years before becoming nothing but trash on a dead landscape. Works like the dam on the river Acheloos that is threatens to eradicate an entire village. Huge drills open deep wounds into the earth and the sea to absorb further fuels and minerals.
Beyond the plunder of nature, much of society is threatened as our neighborhoods are slowly being transformed into tourist resorts. The phenomenon of AirBnB, along with the material interests of landlords, are driving up rents while wages are kept to a minimum. The new conditions make us unable to meet the financial pressures and we are forced to abandon our neighbourhoods. Living costs are rising and our working future is reduced in the galley of the tourist industry, without even being able to live in the very neighborhoods in which we work. With the full support and involvement of the Municipality of Athens and local institutions of each area, our neighborhoods become advertising products and prey for the appetites of small or large bosses. At the same time, cop rule is stepping up to protect the smooth circulation of goods and to give businesspeople and consumers a sense of security. From the city to the countryside and from the islands to the mountains, the whole country is a construction site and centre of consumerism.
A holistic plan of state repression and capitalist development demands that we accept police rule and the standard of living that our bosses want to impose on us as normal.
As for Us
In the face of this, we respond that the class of oppressed and people in struggle can live and organise their lives without the oppression and exploitation of the state, capital, and patriarchy. Collectively organised into communities, neighborhood assemblies, and grassroots unions, with solidarity and self-defense structures, we can draw multiple strengths, resist, and brake the machines of social submission. Let’s not forget that all power and knowledge is in the hands of the exploited, and, together with the desire for creativity and freedom we can shoot for the sky.
Αν Είσαι Μετανάστης ή Μετανάστρια…
Ο μεταναστευτικός πληθυσμός υποτιμάται και βάλλεται σε όλους τους τομείς της ζωής του. Ακολουθεί το μονοπάτι της μετανάστευσης για να ξεφύγει από τον πόλεμο, τη φτώχεια και άλλοτε από την επιθυμία για μια καλύτερη ζωή. Οι πόλεμοι υποκινούνται από τα αφεντικά και τα κράτη τους για να εξυπηρετήσουν είτε τους πολιτικούς είτε τους οικονομικούς τους σκοπούς – εκμετάλλευση ορυκτών πόρων, ανάπτυξη της βιομηχανίας των όπλων, έλεγχος γεωστρατηγικών σημείων. Απτό παράδειγμα το ελληνικό κράτος, που μαζί με τους συμμάχους του, αυτή τη στιγμή συμμετέχει στις αεροπορικές πολεμικές επιχειρήσεις στο Αφγανιστάν, ενώ το 2003 συμμετείχε στην εισβολή στο Ιράκ – η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα – και αποτέλεσε την επανέναρξη του πολεμικού χάους στη Μ. Ανατολή.
Στην πορεία ο μεταναστευτικός πληθυσμός έρχεται αντιμέτωπος με τον δολοφονικό μηχανισμό των συνόρων, όπου τα τελευταία χρόνια τα κράτη ασκούν ακόμα πιο στενό έλεγχο, κλείνουν ασφαλείς διόδους και σπρώχνουν τους ανθρώπους σε ακόμα πιο επικίνδυνες διαδρομές. Αναγκάζεται να δίνει οικονομίες μιας ζωής στις επιχειρήσεις των δικτύων διακίνησης και να ρισκάρει να πνιγεί είτε λόγω καιρικών συνθηκών είτε λόγω ακαταλληλότητας των μέσων μεταφοράς. Καταγεγραμμένα είναι περιστατικά όπου λιμενόμπατσοι επιτίθενται, επαναπροωθούν ή ακόμα χειρότερα βυθίζουν τα πλωτά μέσα μεταφοράς μεταναστών/τριών. Γνωστά είναι, επίσης, τα κολαστήρια της Ελλάδας, της Τουρκίας, της Κύπρου και της Λιβύης που αναμένουν τους μετανάστες/τριες, εάν ξεπεράσουν τα παραπάνω.
Αρχικά, τα “κέντρα διαλογής” – “hotspot” φιλτράρουν τον πληθυσμό συλλέγοντας όλα τα προσωπικά του στοιχεία και στη συνέχεια τον κατηγοριοποιούν ανάλογα με την υπηκοότητα του και άλλους αυθαίρετους παράγοντες. Η διαδικασία τελειώνει με τον εγκλεισμό ή την εκτόπιση σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα οποία αποτελούν περιφρουρημένους χώρους από την αστυνομία και το στρατό. Εκεί συγκεντρώνονται χιλιάδες άνθρωποι που μοιράζονται κοινά χαρακτηριστικά όπως η μετανάστευση, ο τόπος καταγωγής και η δυσχερής οικονομική κατάσταση. “Δομές φιλοξενίας” με καθαρά ρατσιστικά και ταξικά χαρακτηριστικά τα οποία αποτυπώνονται με τον πιο σκληρό τρόπο στις συνθήκες διαβίωσης. Στέγαση άλλοτε σε κοντέινερ που γίνονται φούρνοι το καλοκαίρι και άλλοτε σε σκηνές που μουλιάζουν και βυθίζονται στις λάσπες το χειμώνα, ανεπαρκής σίτιση με μόνο σκοπό την κερδοφορία των εργολαβιών, έλλειψη κάλυψης βασικών αναγκών υγείας και φαρμάκων σε βαθμό να απειλούνται με μαζικές μολύνσεις και ασθένειες. Το χειρότερο, όμως, από όλα είναι η απώλεια της ελευθερίας, η οποία συνοδεύεται από αόριστη κράτηση, συνεχείς ελέγχους και περιορισμούς μετακίνησης.
Επόμενη δοκιμασία, είναι ο συνεχής πόλεμος από τους μπάτσους στις γειτονιές που ζουν και εργάζονται οι μετανάστες/τριες. Δολοφονίες και ξυλοδαρμοί στα Α.Τ., εξακριβώσεις και συλλήψεις που καταλήγουν σε μακροχρόνιες κρατήσεις, εξαφανίσεις και απελάσεις. Δεν θα ξεχάσουμε τον Νιγηριανό Εμπούκα, που βασάνισαν μέχρι θανάτου στο Α.Τ. Ομόνοιας τον Φεβρουάριο του 2019, ούτε και τους οκτώ Αλγερινούς που κατέληξαν με σπασμένα άκρα από τους φασίστες ανθρωποφύλακες στην Πέτρου Ράλλη το 2018.
Στη δουλειά υφίστανται εκμετάλλευση χωρίς κανένα όριο, αφού αποτελούν το πιο αόρατο κομμάτι των εργαζομένων. Η εργασιακή υποτίμηση συνοδεύεται από συνολικό ή μερικό αποκλεισμό από δομές εκπαίδευσης, υγείας και γενικών υπηρεσιών. Η εργασία των μεταναστών/τριών στην Ελλάδα παραπέμπει στις ανάλογες πρακτικές της δεκαετίας του ‘90 τις οποίες χαρακτήριζαν οι εξευτελιστικοί μισθοί, η αδήλωτη εργασία και η εργοδοτική τρομοκρατία. Αφεντικά εκμεταλλεύονται τη συνθήκη κατά την οποία οι μετανάστες/τριες βρίσκονται χωρίς χαρτιά και προσπαθούν να αντλήσουν ακόμα μεγαλύτερη υπεραξία. Σπέρνοντας καθεστώς φόβου προσπαθούν να καταστείλουν τις αντιστάσεις, όπως για παράδειγμα καλώντας τους μπάτσους, όταν έρθει η ώρα να καταβάλουν τα δεδουλευμένα ή και προχωρώντας σε ανακύκλωση των εργαζομένων. Από την άλλη υπάρχει και η εργοδοτική τακτική της Μανωλάδας για την περίπτωση των μεταναστών/τριών με χαρτιά.
Ο πόλεμος ενάντια στους μετανάστες/τριες οργανώνεται από τα κράτη των αφεντικών, διότι είναι φύσει ρατσιστικά και χωρίς τους εθνικούς/εθνικιστικούς μύθους θα δυσκολεύονταν πολύ περισσότερο στην αναπαραγωγή της εκμετάλλευσης. Για παράδειγμα, όλα τα αστικά μίντια σήμερα, αποκρύπτουν το γεγονός ότι από τα μέσα του 2015 οι νέοι μετανάστες/ριες που βρίσκονται στην Ελλάδα είναι μόλις 60 χιλιάδες, και ο αριθμός τους παραμένει σταθερός. Αντί αυτού προπαγανδίζουν όλη μέρα ρατσιστικά , εθνικιστικά και μιλιταριστικά ρεπορτάζ με τίτλους όπως “εισβολή”, “απόβαση” και “δεν χωράνε άλλοι”. Προφανώς για εμάς δεν τίθεται ζήτημα αν “χωράνε”, αφού όλοι γνωρίζουμε πως στις γειτονιές μας και στις πόλεις μας, χωράνε όλα τα καταπιεζόμενα και αντιστεκόμενα υποκείμενα του κόσμου.
Το στρατόπεδο συγκέντρωσης ως εθνική βιομηχανία
Εξίσου ψηλά στην ατζέντα των πολιτικών εκπροσώπων των αφεντικών είναι η συνέχιση της πολιτικής της προηγούμενης κυβέρνησης για την περαιτέρω ανάπτυξη της βιομηχανίας των στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών/ριών, με την δημιουργία τεσσάρων νέων στρατοπέδων στην περιφέρεια της Αττικής. Μια εθνική βιομηχανία που παρέχει κέρδη στις ιδιωτικές εταιρείες (ΜΚΟ), στον ελληνικό στρατό (50% των μεταναστών είναι υπό τη διαχείριση του στρατού μετά τη διυπουργική συμφωνία Μουζάλα-Καμμένου), στα αφεντικά του επισιτισμού, των σεκιούριτι, στους ιδιοκτήτες ακινήτων και στους διάφορους διακινητές – δηλαδή ανθρώπους του στενού πυρήνα του κράτους.
Ταυτόχρονα η βιομηχανία των μκο, που δραστηριοποιείται τόσο εντός όσο και εκτός των στρατοπέδων συγκέντρωσης, έχει καταστεί από τις πιο κερδοφόρες και τις πιο αναπτυσσόμενες για τον ελληνικό καπιταλισμό. Για όλα αυτά τα ευρωπαϊκά κονδύλια δεσμοφύλαξης, μαίνεται μια σύγκρουση μεταξύ του ελληνικού και του τουρκικού κράτους για το ποιός ανθρωποφύλακας θα αντλήσει περισσότερα κέρδη.
Το Μάρτη του 2016 η Ε.Ε. αποφάσισε να αναθέσει στην Τουρκία το ρόλο του κυρίου δεσμοφύλακα για το μελλοντικό της εργατικό δυναμικό και υπέγραψε τη γνωστή συμφωνία Ε.Ε.-Τουρκίας, ενώ παράλληλα διατήρησε άλλες μικρότερες συμφωνίες με την Ελλάδα, την Αίγυπτο, τους φύλαρχους της Λιβύης και άλλους. Για αυτό το λόγο θεωρούμε ότι το αίτημα για κατάργηση της συμφωνίας Ε.Ε.-Τουρκίας έχει να κάνει με τους παραπάνω διακρατικούς ανταγωνισμούς και όχι με τους ταξικούς μας αγώνες.
Τέλος να αναφέρουμε ότι παρόμοιες με των ευρωπαϊκών κρατών, πολιτικές παρανομοποίησης και προσπάθειας πειθάρχησης εφαρμόζει τόσο ο καπιταλισμός των ΗΠΑ με εργάτες/ριες από την Λατινική Αμερική, όσο και ο κινέζικος καπιταλισμός αφού έχει ανακηρύξει ως παράνομη την εσωτερική μετανάστευση.
Αντιστάσεις Και Καταλήψεις Ως Μέσα Αντίστασης
Απέναντι σε αυτές τις συνθήκες οι μετανάστες/τριες αντιστέκονται και εξεγείρονται. Διαδηλώνουν και πυρπολούν τα κολαστήρια της Πέτρου Ράλλη, της Σάμου και της Μόριας, δραπετεύουν, καταλαμβάνουν τις εθνικές οδούς και τα τρένα, κατασκηνώνουν στα σύνορα και συγκρούονται με τις μονάδες καταστολής. Και κάθε φορά που έχουν την ευκαιρία, φεύγουν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης για να επιστρέψουν στον αστικό ιστό, εκεί όπου χτίζουν τις κοινωνικές και συναδελφικές τους σχέσεις. Στα αστικά κέντρα κάνουν διάφορες εργασίες ενώ αρκετές φορές συγκρούονται για να υπερασπιστούν τα μόνα μέσα επιβίωσής τους, όπως ο κοινός αγώνας των μικροπωλητών της ΑΣΟΕΕ με τους αναρχικούς/ές-αντιεξουσιαστές/ριές φοιτητές/τριες.
Χρησιμοποιούν και συμμετέχουν στις δομές αλληλεγγύης του κινήματος για να στεγαστούν και να οργανώσουν τις ζωές τους σε κοινότητες, χωρίς τον τρομοκρατικό έλεγχο του κράτους. Τέτοιες ήταν η Σπύρου Τρικούπη 15 Τρανσίτο, η Σπύρου Τρικούπη 17, το 2ο και το 5ο Σχολείο, η πιο πρόσφατα εκκενωμένη κατάληψη Όνειρο, όπως και οι δεκάδες καταλήψεις που εκκενώθηκαν επί Σύριζα όπως η Αzadi, η New Babylon και η Clandestina. Δομές αλληλεγγύης που βρίσκονταν μέσα στην πόλη κοντά σε ανθρώπους, σε μέσα επικοινωνίας και μετακίνησης, σε σχολεία και σε υπηρεσίες που χρειάζονται οι μετανάστες/ριες για να διαβούν τον γραφειοκρατικό γολγοθά που τους επιβάλλει το κράτος.
Οι καταλήψεις, τα στέκια και γενικότερα οι χώροι αγώνα αποτελούν πολυεθνικές κοινότητες, οι οποίες πέραν της στέγασης μεταναστών/ριων οργανώνουν συλλογικές κουζίνες, κοινωνικά ιατρεία, δημόσιες δομές υγιεινής και προσφοράς, αυτο-οργανωμένα μαθήματα και εκπαιδεύσεις, θέατρα, συναυλίες, παραγωγή τροφίμων, συλλογή χρημάτων και ειδών πρώτης ανάγκης για κρατούμενους/ες. Κοινότητες που αποσκοπούν στο να γίνουν καταφύγια από την οικογενειακή βία, την πατριαρχία, τον οικονομικό και πολιτικό έλεγχο του κράτους.
Πέρα από τις καθημερινές ανάγκες και τις κοινωνικές δομές, οι καταλήψεις, τα στέκια και ευρύτερα οι χώροι αγώνα, αποτελούν τόπους συνάντησης και οργάνωσης εκατοντάδων καταπιεσμένων, εκμεταλλευόμενων και αντιστεκόμενων. Σε καταλήψεις, όπως στην πρόσφατα εκκενωμένη Gare, στη Βίλα Αμαλίας παλαιότερα και στην πλειοψηφία των καταλήψεων στον ελλαδικό χώρο, ζυμώνεται και δημιουργείται ο ταξικός λόγος και η φωνή των αναρχικών-αντιεξουσιαστών αγωνιστών/τριών. Χώροι που σχεδιάζονται οι δράσεις ενάντια στα κρατικά, καπιταλιστικά και πατριαρχικά συμφέροντα, δημιουργούνται πρωτοβουλίες, ομάδες και συλλογικότητες. Η έκταση που λαμβάνει το φαινόμενο των καταλήψεων αντανακλά την αμφισβήτηση της κοινωνίας απέναντι στον θεσμό της ιδιοκτησίας, ενώ την ίδια στιγμή η ύπαρξή τους δίνει σάρκα και οστά σε αυτήν την αμφισβήτηση. Ταυτόχρονα συνηγορεί και θρέφει την επαναστατική ιδέα, που θέλει τις δυνάμεις της κοινωνικής βάσης να μπορούν να απαλλοτριώσουν κτήρια, να καταλάβουν εδάφη και να κτίσουν μια ζωή χωρίς το κράτος, το κεφάλαιο και την πατριαρχία.
Πεδία του κοινωνικού/ταξικού αγώνα δεν είναι μόνο η υπεράσπιση των καταλήψεων και των στεκιών. Οι πλατείες και οι γειτονιές σαν τα Εξάρχεια, τόποι ολόκληροι σαν την Λευκίμμη και τις Σκουριές, τα σχολεία και τις σχολές, είναι τόποι που οι άνθρωποι μάχονται για να ακυρώσουν τα καταστροφικά αναπτυξιακά προγράμματα και για να οριοθετήσουν τις γραμμές τους απέναντι στον κρατικό στρατό. Για αυτό οι χώροι αγώνα αποτελούν ανάχωμα στους καπιταλιστικούς σχεδιασμούς και για αυτό ανέκαθεν το κράτος προσπαθούσε να τους καταστείλει και να πειθαρχήσει τα ίδια μας τα σώματα. Οι αγωνιστές/τριες ματαιώνουν τις προσπάθειες των αφεντικών και του κράτους και αφήνουν σημαντικές παρακαταθήκες για μελλοντικές αντιστάσεις.
Ανάπτυξη Σημαίνει Ύπουλα Εκτοπισμένοι
Από τα Άγραφα μέχρι τα Χανιά, από το κέντρο της Αθήνας μέχρι και το τελευταίο νησί, ο καπιταλιστικός και κρατικός μηχανισμός βρίσκεται σε ανασυγκρότηση προωθώντας άκρως ισοπεδωτικά αναπτυξιακά σχέδια τόσο για το περιβάλλον όσο και για τις γειτονιές μας. Η βιομηχανία των ΑΠΕ (ανανεώσιμων πηγών ενέργειας), ξυρίζει και σκίζει τα βουνά για να χτίσει ανεμογεννήτριες, φαραωνικά έργα που θα αντέξουν για λίγα χρόνια και μετέπειτα θα αποτελούν απλά σκουπίδια σε κρανίου τόπο. Έργα όπως το φράγμα του Αχελώου που απειλεί με εξαφάνιση ένα ολόκληρο χωριό. Τεράστια τρυπάνια ανοίγουν βαθιά πληγή στο έδαφος για να απορροφήσουν περαιτέρω καύσιμα και ορυκτά.
Πέρα από τη λεηλασία της φύσης, μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας απειλείται αφού οι γειτονιές μας μετατρέπονται σιγά-σιγά σε τουριστικά θέρετρα. Το φαινόμενο του airbnb μαζί με τα οργανικά συμφέροντα των ιδιοκτήτων εκτοξεύουν τις τιμές των ενοικίων στα ύψη, ενώ την ίδια στιγμή ο μισθός κρατιέται στο κατώτατο όριο. Οι νέες συνθήκες μας καθιστούν ανήμπορους να ανταποκριθούμε στις νέες οικονομικές απαιτήσεις με αποτέλεσμα να αναγκαζόμαστε να εγκαταλείψουμε τις γειτονιές μας. Η ζωή ακριβαίνει και το εργασιακό μας μέλλον συμπυκνώνεται στη γαλέρα της τουριστικής ανάπτυξης, χωρίς καν τη δυνατότητα να μένουμε στις γειτονιές που δουλεύουμε. Με την πλήρη στήριξη και συμμετοχή του Δήμου Αθηναίων και των ανά περιοχή τοπικών θεσμών, οι γειτονιές μας γίνονται διαφημιστικό προϊόν και βορά στις ορέξεις των μικρών ή μεγάλων αφεντικών. Την ίδια στιγμή η αστυνομοκρατία εντείνεται για να προστατεύσει την ομαλή κυκλοφορία του εμπορεύματος και να δώσει την αίσθηση ασφάλειας στους επιχειρηματίες και τους καταναλωτές. Από την πόλη στην ύπαιθρο και από τα νησιά μέχρι τα βουνά, όλη η χώρα, ένα εργοτάξιο και ένα κέντρο κατανάλωσης.
Ένα ολιστικό σχέδιο κρατικής καταστολής και καπιταλιστικής ανάπτυξης που απαιτεί να δεχθούμε ως κανονικότητα την αστυνομοκρατία και τα επίπεδα διαβίωσης που θέλουν τα αφεντικά να μας επιβάλουν.
Όσο για Εμάς
Ενάντια σε αυτά, εμείς απαντάμε πως η τάξη των καταπιεσμένων και αντιστεκόμενων μπορεί να ζήσει και να οργανώσει την ζωή της χωρίς την καταδυνάστευση και την εκμετάλλευση του κράτους, του κεφαλαίου και της πατριαρχίας. Οργανωμένοι/ες συλλογικά σε κοινότητες, συνελεύσεις γειτονιών, σωματεία βάσης με δομές αλληλεγγύης και αυτοάμυνας, μπορούμε να αντλήσουμε πολλαπλάσια δύναμη, να αντισταθούμε και να βάλουμε φρένο στις μηχανές κοινωνικής υποταγής. Μην ξεχνάμε ότι όλη η δύναμη και η γνώση βρίσκεται στα χέρια των εκμεταλλευομένων και μαζί με την επιθυμία για δημιουργία και ελευθερία μπορούμε να πραγματοποιήσουμε την έφοδο στον ουρανό.

Comments are closed.